Ulasan filem HANTU KAK LIMAH: Hassan Muthalib tidak disebut
Pada satu malam yang tidak begitu menyeramkan, saya sempat membawa isteri dan anak lelaki saya, Muhammad, menonton Hantu Kak Limah . Menariknya, tawa kami bertiga datang daripada arah berbeza—saya ketawa pada struktur naratif dan ironi budaya, isteri saya kerana lawak slapstik, dan anak saya... kerana hantu itu pakai gincu tebal. Apa yang menjadikan Hantu Kak Limah begitu mengesankan bukanlah pada kehebatan cerita atau kelicinan kesan khasnya—bukan. Ia ialah filem yang dibina dengan struktur yang tersusun, disulam dengan rujukan budaya yang intim dan memori kolektif rakyat marhaen. Tidak hairanlah apabila nama-nama seperti Amir Muhammad, Al Jafree Md Yusop dan Madnorkassim—tiga pembaca visual dan semiotik tersohor di Facebook—bersetuju bahawa HKL ialah filem Melayu terbaik setakat 2018. Perhatikan sahaja bagaimana beberapa baris dialog, yang kelihatan enteng, sebenarnya membentuk naratif berulang dan bernuansa. “Bukan ke si Khuda ni dah berkahwin?” — satu baris k...
